Oud-katholiek Utrecht

Parochie | De huidige parochie

"In de Driehoek"

Een levendige gemeenschap

 De Oud-Katholieke Parochie van Utrecht is één van de zelfstandige parochies van de Oud-Katholieke Kerk van Nederland. Ze telt zo'n 500 leden, verspreid wonend in de stad Utrecht en wijde omgeving. Het is een levendige gemeenschap van sterk op elkaar betrokken mensen. Dit komt tot uiting in een groot meeleven bij gebeurtenissen als geboorte, dopen, eerste heilige communie, vormen, trouwen en rouwen. Maar ook is er naar buiten toe zorg voor de oecumene en voor vervolgden, vluchtelingen en dak- en thuislozen.

Drie verschillende culturen ineen

De parochie in haar huidige vorm is in 1986 voortgekomen uit de drie tot dat jaar bestaande oud-katholieke parochies van Sinte Gertrudis aan het Willemsplantsoen, Sinte Marie aan het Achter Clarenburg en Sint Jacobus aan de Bemuurde Weerd. Drie geheel verschillende culturen die in elkaar moesten opgaan.  Van kantoormensen en middenstanders tot zelfstandige hoveniers en hun nog sterk op de tuinbouw betrokken afstammelingen. Tot het jaar 1970* functioneerden in Utrecht voor deze parochies drie voltijdse pastoors. Een ideale situatie die voornamelijk om financiële redenen niet viel vol te houden. De twee binnenstads­parochies kregen in 1970 nog slechts één pastoor toegewezen, terwijl Sint Jacobus nog tot 1980 een eigen pastoor mocht houden. Sinte Gertrudis en Sinte Marie gingen gezamenlijke diensten houden, waaraan begin jaren tachtig ook Sint Jacobus ging meedoen. In 1984 werden in gezamenlijk overleg een gebouwencommissie en een interieurcommissie opgericht met als doel te komen tot een weloverwogen keuze van het beste kerkcomplex (uit de drie bestaande complexen) voor de toekomst. Intussen beraadden de kerkbesturen zich over een officiële fusie van de drie parochies. In 1986 konden de stukken daarvoor getekend worden en was de fusie een feit.

Drastische maatregelen

Als meest geschikte complex voor de ene Utrechtse parochie werd uiteindelijk de kerk van Sinte Gertrudis op democratische wijze door de (inmiddels gezamenlijke) gemeente­vergaderingen aangewezen. Voorwaarde hierbij was dat met name de faciliteiten voor de parochianen sterk zouden worden verbeterd. Ook de bouwkundige toestand van het kerk­gebouw en de oude schuilkerk, de Gertrudiskapel, noodzaakten tot drastische maatregelen. De genoemde commissies werden dan ook in afgeslankte vorm omgetoverd tot een bouw- en restauratiecommissie. Deze ging op zoek naar een goede architect, die werd gevonden in het bedrijf Van Hoogevest te Amersfoort. In constant overleg met het gefuseerde kerkbestuur en met de (gemeentelijke) diensten voor monumentenzorg werd toen een drieledig project begonnen: het restaureren van het kerkgebouw en de Gertrudiskapel en het nieuw bouwen van een ontmoetingscentrum in de ruimte tussen en naast de kerk en de kapel, die tot dan toe bestond uit enkele donkere tuintjes en twee woonhuizen.

Weemoed en tranen

In 1988 was de kerkrestauratie al aan de beurt en kerkte de parochie voorlopig gezamenlijk in de Sint Jacobuskerk aan de Bemuurde Weerd. Voorjaar 1989 kwam de Gertrudiskerk weer in gebruik en werd Sint Jacobus, ten koste van menig traantje, ontruimd. Inmiddels was ook Sinte Marie met weemoed in andere handen overgegaan. Het duurde vervolgens nog tot voorjaar 1992 voor de nieuwbouw van het ontmoetingscentrum en de kapelrestauratie klaar waren. Dit complex, ook direct bereikbaar vanuit de kerk, kreeg de naam van Ontmoetings­centrum In de Driehoek. Het staat ten dienste zowel van de parochie als van verhuur aan wie maar wil. Een beheerder, ondersteund door een beheerscommissie, zorgt voor een goede gang van zaken.  

Toekomst

Hoewel de algemene ontkerkelijking in Nederland ook aan onze parochie niet voorbijgaat, zijn wij blij te kunnen constateren dat onze wijze van kerk- en geloofsbeleving veel mensen aanspreekt en blijft aanspreken. Zieltjeswinnerij is ons vreemd, maar eenieder die in ons belangstelt, vangen wij spontaan op en proberen wij vertrouwd te maken met onze achter­gronden. Niet in het minst met onze rijke liturgie, die zoveel mogelijk liturgische elementen van de kerk van de eerste eeuwen van het christendom in zich heeft behouden. Vandaar de naam, waarop wij trots zijn: Oud-Katholieke Kerk.