PDF Print

In het hart van de zaak 25

 

In het hart van de zaak 25
Vier- en gedenkdagen in  de maand augustus

 

Zondag van de rijke dwaas, zondag na Pinksteren 13 in de reeks

 

Zondag 1 augustus worden ons twee lezingen voorgehouden die veel mensen met verschillende gevoelens zullen aanhoren. Bedenk dat het hier handelt om een wereldwijde verspreiding op één dag en dat arm en rijk erdoor geraakt worden. Het evangeliegedeelte uit Lucas 12,13-21 bevat een waarschuwing tegen de hebzucht- de houding van meer,meer, zonder meer, en het verhaal dat Jezus vertelt geeft aan dat dit uiteindelijk neerkomt op niets.

De eerste lezing uit het boek Prediker 2,1-11 trekt dezelfde conclusie en spreekt over leegte en dwaasheid, ijdel gedoe en lachen om niets. Zoiets komt hard aan in een samenleving als de onze die vóór alles gericht is op het behouden van welvaart en een genoeglijk leven. Dat ligt weliswaar lang niet binnen ieders bereik, maar het blijft toch het doel waarnaar we streven.

 

In het evangelie gaat aan het verhaal over een rijkgeworden boer een kleine gebeurtenis vooraf. Een man uit de groep mensen rond Jezus grijpt zijn kans en vraagt aan Jezus of hij wil bemiddelen tussen hem en zijn broer. Hij spreekt Jezus aan als rabbi en die deden ook aan rechtszaken, maar Jezus wijst dit af. Rabbi's genoeg in het land. Op zichzelf is dit niet iets onbelangrijks. Erfenissen geven vaak aanleiding  tot familieveten, broers en zusters die elkaar nooit meer aankijken. En dan hebben we het niet eens over het grootkapitaal en langdurige processen, maar ook over een paar kopjes en wat theelepeltjes van moeder, die niet veel bezat om na te laten.

Achter zo'n geschil gaat hebzucht schuil, naast allerlei sentimentele gevoelens.

Dat heeft Jezus goed aangevoeld en daarvoor waarschuwt hij.

 

Dan blijven  er nog wel wat vragen bij dit verhaal over een rijke dwaas. Een nar zegt het Jiddisch, iemand die op een afwijkende manier omgaat met de werkelijkheid. Het probleem is niet dat deze man rijk is geworden door zijn succesvolle bedrijf, maar dat hij daarin zo opgaat dat hij een kromgesloten bestaan gaat leiden. Hij praat tegen zichzelf, hij gaat geheel op in zijn geldwinning, het gaat om hem en niemand anders - mijn ziel- zegt hij: ziel, je hebt veel goederen liggen voor vele jaren; rust, eet en drink en wees vrolijk. Hij denkt dat hij binnen is, het kan immers niet op.Oom Dagobert met zijn geldpakhuis, miljardairs van onze tijd, die zich verrijken ten koste van gewone mensen, die de dupe worden en daar te laat achterkomen. Het woord hebzucht is bij herhaling gevallen in deze crisistijd bij de discussies over de achterliggende oorzaken en de stille woede in de samenleving is groot.

 

Het is een seculier verhaal. God komt er niet aan te pas, Hij wordt er niet bijgehaald, Hij wordt niet gedankt voor al de goede gaven,die door de man die schatten verzamelt niet worden gezien en gewaardeerd als gaven, maar als eigen verdienste. Het is dus een verhaal dat uitstekend past in onze tijd, in ons ontkerstend rijke Westen.

Hij richt zich tot zijn ziel, dat wil zeggen, hij overziet zijn werkelijke bestaan, het leven dat hij leidt en de vergenoegdheid klinkt door in zijn woorden.

 

Annie M.G.Schmidt, de onvergetelijke schrijfster van gedichten en liedjes voor toneel, radio en televisie, heeft levenslang een sterk gevoel gehad voor dit soort zaken.

In 1971 schreef ze haar gedicht De poppen aan het dansen

 

Wat houdt dat allemaal in?

O, wat een heerlijk leven,

leven onder druk,

altijd voortgedreven.

O, wat een groot geluk.

 

Zo gaat dat als je gesetteld bent,

in de auto zitten op je krent,

vette hapjes uit de supermarkt.

op naar 't hartinfarct.

 

Eindelijk mag je meedoen.

Je bent een gewichtig persoon.

Je zit als ieder ander,

keurig in het patroon.

Dan hebben we de poppen aan 't dansen.

Dan ben je aangepast.

Dan hebben we de poppen aan het dansen.

Wat zit daar allemaal aan vast?

 

Een videocassette

en een kleuren-tv

en nóg meer status

en een roze wc

en een tweede vacantie

naar de wintersport

en een tweede maagzweer

als je veertig wordt

en roken, roken, roken

en piekeren over centen

en praten, praten, praten met

belastingconsulenten.

 

Op zondag in de file,

recreatie in het vuil,

 

kijken naar de cup op de buis

en ten slotte de partnerruil.

 

Zo gaat dat als je gesetteld bent:

Een cijfer in het establishment,

een nummer op de slavenmarkt.

Op naar 't hartinfarct.

 

O, wat een heerlijk leven.

O, wat een heerlijk lot.

Een succesvol leven,

je gaat eran kapot

 

En dan hebben we de poppen aan 't dansen,

dan heb je wat je wil,

dan dansen de poppen niet verder,

dan staan  de poppen stil.

 

In het verhaal waarin God niet voorkomt zoals we zagen, neemt Hij zelf het woord.

Maar God sprak tot hem: Dwaas,in deze nacht zal uw ziel van u opgeëist worden,

en wat Gij bereid hebt, voor wie zal het zijn?

 

Dan hebben we de poppen aan het dansen, dan staan de poppen stil.

Jezus zegt: Zo gaat het met hem., die voor zichzelf schatten verzamelt en niet rijk is in God.

 

Prediker die aan het woord is in de eerste lezing, laat telkens merken dat hij het doorheeft.

Leegte zegt hij, lucht, grijpen naar wind, ijdel gedoe.

Maar Prediker is dan ook een Joods wijsheidsboek dat in de Synagoge wordt gelezen op het Loofhuttenfeest en dan gaat het om de wijze waarop wij mensen door de woestijn van de wereld trekken op weg naar het land dat God belooft.

Het is de week in september waarin mensen in hutjes wonen, in tenten, gammele onderkomens die weinig veiligheid en zekerheid bieden.

Een week lang om het weer opnieuw in alle duidelijkheid onder ogen te zien. Ogen die door het half open dak de hemel kunnen zien. Dacht je dat de Eeuwige het niet ziet, dat het Hem ontgaat?

De Kerk uit Israël en de volkeren, heeft Loofhutten gezien als het herinneringsfeest van het volk dat door de woestijn is geleid om te komen in het land dat de voorafbeelding mag zijn van het Land van louter licht, Kanaän, gezegend land om zingend in te wonen. Het gebod om in Loofhutten te wonen geldt daarom geboren Israëlieten.

 

De tweede lezing van deze zondag heeft geen direct verband met de overige, maar volgt het eigen spoor dat het jaar door wordt gevolgd en dat grote gedeelten van de Nt.ische brieven vermeldt. Maar dikwijs worden we getroffen door een verborgen samenhang die doorklinkt.

Zo ook deze zondag. De Kolossenzenbrief bevat prachtige mystiek gekleurde passages, die ons sterk aanspreken in ons geloof, ons zoeken en verlangen naar God, de liefde voor de Heer Jezus Christus en de bewogenheid van de Geest die het leven geeft.

In het derde hoofdstuk komt het nieuwe leven ter sprake dat ons in Jezus is geschonken.

(3, 13-17). Ons raakt het sterke contrast met de andere lezingen. Het maakt duidelijk welke gaven door God aan christenen wordt geschonken en wat de waarden zijn waaruit we leven.

 

Laat in uw hart de vrede van Christus heersen, want daartoe bent u geroepen als de leden van één lichaam. Wees ook dankbaar. Laat Christus woorden in al hun rijkdom in u wonen; onderricht en vermaan elkaar in alle wijsheid, zing in heel uw hart psalmen en hymnen voor God en liederen die de Geest u vol genade ingeeft.

Doe alles wat u zegt of doet in de naam van de Heer Jezus, terwijl u God de Vader dankt door Hem.

 

 

Gebed

 

Heer, Schepper van al wat bestaat:

leer ons de wegen

van uw Zoon bewandelen

en geef dat overal op aarde

gerechtigheid het wint van hebzucht, kwaad en geweld;

Doe allen lijken op Hem

die naar waarheid uw beeld is,

Jezus die ons voorgaat,

die ons het leven wijst,

vandaag en alle dagen

tot in de eeuwen der eeuwen. \

Amen.

 

Vier- en gedenkdagen in  de maand augustus

 

1 augustus: HH Zeven Makkabeeën en hun moeder, martelaren

 

Het aangrijpende verhaal van de marteldood van een moeder en haar zeven zoons tijdens de bevrijdingsopstand tegen het bewind van de Griekse koning Antiochus IV Epifanes, vinden we in het geschiedenisboek 2 Makkabeeën 7,1-42. De bezetter oefende een wreed en uitdagend beleid, dat de mensen wanhopig maakte, maar een sterke impuls vormde voor een moedig en vastberaden geloof, gekenmerkt door trouw aan de Tora en aan de God van Israël.

In het jaar 164 voor Christus kon na een succesvolle strijd de gezuiverde tempel in Jeruzalem weer in gebruik worden genomen. Het jaarlijkse Chanoekafeest in de maand december is door de rabbijnen ingesteld als herinnering aan deze moedige opstand die een wonderbaarlijk einde kende. (zie V en G. blz.115-116).

Een gedeelte van het martelverhaal wordt ook gelezen op zondag 28 van het C jaar, dat is de zondag het dichts bij 16 november, de zondag van de zeven broeders.

 

6 augustus: Gedaanteverandering van de Heer

 

Eén van de belangrijke Christusfeesten, wat wel blijkt uit het gegeven dat het verhaal van de verheerlijking op de berg in de A B en C jaren wordt gelezen op de tweede zondag van de Vastentijd. Het staat dan al in het teken van de naderende kruisdood van de Heer Jezus Christus, terwijl op deze dag in de augustusmaand het accent ligt op de glorie van de Christus, de heerlijkheid van de Vader. In de moeilijke tijd die de vroege christenen doormaakten liet de praktijk van het leven weinig zien van de glorie van de verrezen Heer en de beloften van de Vader, maar dat versterkte de hoop en de innerlijke beleving van een diepe verbondenheid met Christus. We vinden dat geloof omschreven in de eerste brief van Petrus 1, 16-19. Christenen zijn mensen die uitzien in het duister, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in hun harten.

In de spiritualiteit van de broeders van Taizé neemt dit feest een grote plaats in met nadruk op strijd en aanbidding, liefde tot de naaste en liefde tot God. De kerk van de verzoening op de heuvel in het Bourgondische land is ingewijd op de dag van het feest, 6 augustus 1962.

 

8 augustus: H. Dominicus, priester en ordestichter

 

Dominicus is omstreeks 1172 geboren in Castilië. Tijdens zijn leen als priester leidde hij aanvankelijk een rustig en onopvallend leven. In 1215 stichtte hij in Toulouse een gemeenschap van predikers, gebaseerd op de Regel van Sint Augustinus. Zij zagen af van elk vast inkomen, leefden van aalmoezen en stelden zich onder het gezag van de plaatselijke bisschop. Hun leven was voortaan geheel toegewijd aan de prediking van het Evangelie en aan onderricht aan vooral de meer ontwikkelden in de samenleving. De orde van de Dominicanen of Predikheren heeft grote theologen voortgebracht en is ook in onze tijd belangrijk in veel landen. Vanwege de Augustijnse  achtergrond en het theologisch gedachtegoed voelden ze veel sympathie voor de Clerezie.

 

10 augustus: H. Laurentius, diaken en martelaar

 

Het verhaal gaat dat Laurentius, de aartsdiaken van Rome, de kerkelijke bezittingen die hem waren toevertrouwd door zijn bisschop Sixtus II, en die hij op bevel van keizer Valerianus moest overdragen, de drie dagen die hij kreeg gebruikte om het vermogen te verdelen onder de armen en behoeftigen, de blinden en de zieken. Met deze 'onvergankelijke schat van de kerk' verscheen hij voor de keizer, die hem uit woede vreselijk liet martelen en volgens de overlevering langzaam op een rooster liet verbranden.

Laurentius heeft grote verering gevonden, ook buiten Rome. Zijn feestdag werd reeds vóór het jaar 354 gevierd.

 

11 augustus: H. Clara van Assisi, maagd

 

Clara was een medeburger en tijdgenoot van Sint Franciscus van Assisi, een trouwe volgeling nadat zij hem voor het eerst hoorde preken in de kathedraal van San Rufino tegenover haar ouderlijk huis. Na Palmzondag 1212 verliet zij op achttier jarige leeftijd har woonhuis en begon haar kloosterleven  in San Damiano, op korte afstand van Assisi. Ze werd spoedig gevolgd door vele vrouwen, ook uit de kring van haar familie en vrienden.

Clara vertegenwoordigde een eigen vrouwelijke versie van de idealen en denkbeelden van Franciscus: een eenvoudige norm en leefregel, voornamelijk teksten uit het evangelie, een contemplatief leven van liefde, armoede en stille vroomheid, gedragen door een innerlijke vreugde die ook kenmerkend is voor de H. Franciscus. De orde van de arme zusters, de Clarissen heeft zich vooral vanaf de dertiende eeuw sterk verbreid in verschillende landen. Zij is in 1253 gestorven en reeds twee jaar later heilig verklaard. Haar graf is in Assisie, in de crypte van de kerk van de H. Clara.

 

13 augustus: H. Pontianus, bisschop Rome en H.Hippolytus, priester, martelaren

 

Hippolytus was naar alle waarschijnlijkheid in Italië de belangrijkste schrijver van zijn tijd. Door zijn strenge opvattingen had hij de neiging voortdurend oppositie te voeren tegen het beleid van de Romeinse bisschoppen, die in zijn ogen te laks waren inzake ketterijen. Samen met zijn bisschop Pontianus werd hij verbannen naar Sardinië, tijdens de vervolging onder keizer Maximinus. Beiden stierven als martelaar, met elkaar verzoend en met God en de kerk.

Hippolytus is vooral als geleerd theoloog en schrijver van De apostolische traditie , een uiterst waardevolle bron van kennis van de kerkelijke gebruiken in zijn tijd. Zijn commentaar op het boek Daniël is het oudste exegetisch werk van de christelijke kerk.

Hun lichamen werden onder bisschop Fabianus (236-250) naar Rome gebracht; hun graven zijn bekend.

Het tweede Eucharistisch gebed uit het kerkboek staat op naam van  Hippolytus. Het heeft vanaf 1968 binnen de Oud-Katholieke kerk gefunctioneerd, bekend en geliefd.

 

14 augustus: H. Profeet Micha

 

Micha kwam evenals zijn tijdgenoot, de profeet Amos, uit het heuvelland van Juda, een land van boeren en veehouders. Hij trad op tussen 750 en 700 vóór Christus. Zijn prediking kent een diepe sociale bewogenheid. Micha weet van de liefde en de trouw van zijn God, met Wie hij zich verbonden weet. Daarom kan hij getuigen  van zijn vertrouwen dat er verlossing zal komen, dank zij de beloften die de Heer gedaan heeft aan het voorgeslacht. Micha richt zich vooral tot de leiders van het volk en de mooipraters, de valse profeten die het volk verleiden. Hij heeft een eenvoudige boodschap voor de mensen die willen luisteren: Er is jou, mens, gezegd wat goed is, je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.

 

15 augustus: Het Ontslapen van de H. Maagd Maria

 

De eer die Maria ontvangt in de universele kerk van oost en west: van nu af aan zullen alle geslachten mij gelukkig prijzen, ja, grote dingen heeft de Machtige voor mij gedaan, heilig is zijn naam (Lucas 1,49), heeft alles te maken met het geheim van de Menswording. In het Lucasevangelie 1,35 wordt gezegd: het heilige dat verwekt wordt zal Zoon Gods genoemd worden. In deze woorden spreekt het geloof van de vroege christenen, die Maria kenden als de moeder van de Heer en de moeder van de Kerk, de gemeenschap van zusters en broeders.

Het concilie van Efeze gaf haar in 431 de titel Theotokos, Moeder van God en verzette zich daarmee tegen diegenen die leerden dat ze alleen de mens Jezus had voortgebracht.

Men hield vast aan de geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel, die nog steeds een grote plaats inneemt in de viering van de Eucharistie.

Geschillen tussen mensen die schisma's, scheidingen, kunnen voortbrengen blijven niet een zaak van geleerde theologen kerkleiders, maar hebben gevolgen voor het geloofsleven van grote groepen mensen en ze hebben vaak een hardnekkige en langdurige nawerking.

De uitbundige devotionele gebruiken en dogmatische uitspraken in de Rooms-Katholieke kerk hebben de Oud-Katholieken in verzet gebracht en dit heeft geleid tot een soms kille en afwijzende houding tegenover Maria die ook wij onverkort belijden als de Moeder Gods, met de kerk van alle eeuwen. Wij delen in dit opzicht allerminst de houding van de protestantse kerken die haar verzwijgen en geen plaats geven in de geloofspraktijk.

De toenadering tussen onze beide katholieke kerken heeft ertoe geleid dat warme gevoelens en de bereidheid tot geloofsbezinning nu overheersen.

Op deze dag van haar Ontslaping, gedenken wij haar goede dood, de doorgang naar het leven.

De prefatie bidt: Maria is het beeld van de voleinding van alle aardse dingen, van de hoop die ons in leven houdt, de verwachting van een gelukzalig sterven en verrijzen met Christus, onze Heer.

 

16 augustus: Broeder Roger, stichter en prior van Taizé

 

In 2005, daags na het feest van het Ontslapen van Maria, werd broeder Roger tijdens de dienst  in de Verzoeningskerk, dodelijk verwond door een verwarde vrouw. Hij overleed temidden van zijn broeders en temidden van honderden, vooral jonge mensen, die naar Taizé waren gekomen om God en de mensen te ontmoeten.

Op deze dag gedenken wij hem met dankbaarheid en bidden, dat het licht dat eeuwig duurt over hem mag schijnen en dat hij deel mag hebben aan de vreugde van hen, die ons in geloof zijn voorgegaan.

 

God van barmhartigheid,

U zorgt ervoor dat wij,

in navolging van de maagd Maria

en de apostelen ons aan U overgeven

in liefde en vertrouwen.

 

Jezus, vreugde van ons hart,

aan hem die leeft door uw vergeving

en uw mededogen laat U voorvoelen

de grootste zekerheid van alle:

Daar waar barmhartigheid is,

daar is God.

                                      Broeder Roger

 

 

 

 

19 augustus: H. Profeet Samuël

 

Als kind en toevertrouwd aan de zorgen van de priester Eli in het heiligdom Silo, wordt Samuël in de nacht geroepen om profeet te zijn voor heel Israël.

We vinden prachtige verhalen in de naar hem genoemde boeken, die vooral het leven beschrijven van de koningen Saul en David en de grote rol die de profeet speelt in het gebeuren van die tijd. Zijn laatste openlijke daad was de zalving van David als opvolger van Saul.

 

20 augustus: H. Bernardus van Clairvaux, abt.

 

Bernardus werd geboren in 1090 . In 1212 deed hij intrede in het klooster van Citeaux, samen me dertig andere jongens, waaronder vier van zijn broers. In 1115 werd hij met twaalf broeders gezonden naar Clairvaux. Uit dit begin kwamen 68 stichtingen voort, waardoor de Cisterciënzers met hun witgrijze habijt grote verspreiding kregen.

Door hun geleerdheid en hun handenarbeid hebben de monniken in materieel opzicht de fundamenten gelegd voor de Europese cultuur. Bernardus is bekend als religieuze hervormer en als auteur van talrijke geschriften, brieven en preken. Zijn diepe vroomheid en beschouwend leven hebben de grondslag gelegd voor de latere westerse mystiek.  Hij is gestorven in 1153 en reeds in 1173 heilig verklaard. De Modern Devotie  is sterk door hem beïnvloed en vandaar ook de Clerezie via Tomas a Kempis.

 

24 augustus: H. Bartolomeüs, apostel

 

In de apostellijsten wordt hij genoemd, samen met Filippus, bij Johannes wordt aangeduid als Natanaël. Hij wordt aangeduid als een man zonder bedrog, die zonder terughoudendheid Jezus wilde volgen.

Over zijn lotgevallen is niets met zekerheid bekend. Een sterke traditie leert dat hij in Armenië als martelaar is onthoofd, na eerst gevild te zijn. In Utrecht, niet ver van Ste Gertrudis, bevindt zich het oudst bewaard gebleven gasthuis in ons land, het Bartolomeetje, zoals oude Utrechters zeggen.

 

25 augustus: H. Gregorius, abt

 

Gregorius was een geliefde leerling van Bonifacius voor wie hij een grote bewondering koesterde. Als jongen vergezelde hij de bisschop op zijn verre en moeilijke reis van Trier naar Hessen. Later werd hij priestermonnik en door Bonifacius naar de kloosterschool van Utrecht gezonden, waar Ludger en andere adellijke Friese jongens hun vorming ontvingen.

In 754, vlak voor zijn dood heeft Bonifacius hem aangesteld als zijn opvolger en bestuurder van het bisdom. Gregorius heeft de bisschopswijding nooit ontvangen maar zette als abt het zendings-en vormingswerk voort als herder en prediker van de Friezen.

Een deel van zijn  relieken wordt bewaard in Ste Gertrudis.

 

27 augustus: H. Monica, weduwe

 

Monica is vooral onder ons bekend geworden door de aantekeningen in de Belijdenissen van haar zoon Augustinus, aanvankelijk haar zorgenkind. Haar bisschop troostte haar met de woorden: 'ga naar huis Monica, zo waar als je leeft, een zoon van zoveel tranen kan niet verloren gaan', woorden die haar klonken als een stem uit de hemel. Zij stierf in het jaar 387, nadat zij had mogen beleven dat haar zoon en haar kleinzoon Adeodatus op Pasen van dat jaar door de doop in de kerk zijn opgenomen.

Haar laatste worden waren|: 'ik vraag jullie alleen mij voor het altaar des Heren te gedenken, waar je ook bent'. Augustinus vraagt in zijn Belijdenissen om de gedachtenis van zijn overleden vader en moeder bij de viering van de Eucharistie, een liefdevol en vroom gebruik dat ook onder ons nog wordt onderhouden bij de jaarlijkse gedachtenis. Het gaat dan niet om de herinnering aan een overlijdensdatum, maar om een gelovig gebed voor de overledenen; voor ons gestorven, maar levend bij God.

 

28 augustus: H. Augustinus, bisschop van Hippo, kerkleraar

 

Augustinus is de grootste kerkvader van de vroege Kerk, begaafd als theoloog, zielzorgeer, filosoof en prediker, leraar en mysticus. Een grote schat aan werken is van hem bewaard gebleven. Als bisschop in Noord-Afrika leefde hij in een gemeenschap van broeders en priesters volgens het gemeente- ideaal van de kerk van Jeruzalem, zoals beschreven in het boek van de Handelingen van de apostelen (2, 42-47 en 4, 32- 35). De beknopte orderegel van de Augustijnen is daarop gebaseerd en heeft grote verbreiding gevonden.

Het werk van Augustinus heeft het denken en de vroomheid van de Oud-Katholieke kerk sterk bepaald, ondermeer door de invloed van de  Moderne Devotie en de Augustijnse theologie van Leuven.

 

Geen twijfel, maar zekerheid heeft mijn bewustzijn hierover, Heer, dat ik U liefheb. Gij hebt mijn hart getroffen met uw woord en ik ben U lief gaan hebben.

Maar ook de hemel en de aarde en alles wat zij bevatten: het zegt mij allemaal aan alle kanten dat ik U lief moet hebben. Het houdt niet op dat tot allen te zeggen, zodat zij niet te verontschuldigen zijn (naar het woord van de apostel Romeinen 1, 20).

Wat heb ik lief, wanneer ik mijn God liefheb?

Alleen maar langs mijn ziel en aangedreven door de liefde zal ik tot Hem opklimmen.

Mensen kunnen vragen stellen; zodoende zijn ze in staat Gods onzichtbaarheden door de geschapen dingen te begrijpen en te zien.

                                                                        (Uit de Belijdenissen van Augustinus).

 

29 augustus: Onthoofding van de H. Johannes de Doper

 

De moord op Johannes de Doper wordt ons verteld in het Marcusevangelie (6, 14-29) en ook de andere evangelisten maken hier melding van. Herodes Antipas die in de ban was van de prediking van Johannes en die hem kende als een rechtvaardig en heilig man, liet zich uit angst voor zijn positie  en verstoord door de kritiek op zijn levenswijze, overhalen om Johannes uit de weg te ruimen.

Reeds Hiëronymus, gestorven in 420 te Betlehem, vermeldt de dag van heden als de gedachtenis van zijn marteldood.

 

Zie voor meer gegevens Vieren en gedenken, blz. 114- 135)

 

Gebed

Goede God, Eeuwige Schoonheid, in verbondenheid met  uw heiligen bidden wij U;

schenk ons een vaste hoop en een brandende liefde tot U en tot elkaar;

wij die door U geschapen zijn om U in eeuwigheid te aanschouwen,

door Jezus Christus, onze Heer

                                                                                    uit het Misboek van de Cleresie

 

*